Podsumowanie programu #SuperKoderzy-rozszerzenia innowacji pedagogicznej kontynuowanej w klasie VA

IMAG1811Dzięki wygranemu wraz z klasą VA grantowi na zakup robotów do nauki programowania i robotyki udało się w bieżącym roku szkolnym zrealizować program #SuperKoderzy, który stanowił rozszerzenie wprowadzonej w zeszłym roku innowacji pedagogicznej pt. Wprowadzenie podstaw programowania na zajęciach komputerowych w szkole podstawowej w ramach pilotażowego wdrożenia programowania w edukacji formalnej w oparciu o innowacje pedagogiczne w szkołach "Nie takie straszne programowanie".

Bezpłatne zajęcia odbywały się w kolejne czwartki począwszy od początku roku szkolnego. W sumie odbyło się 14 zajęć, często wydłużanych na prośbę uczniów. Aktywnie uczestniczyło w nich 14 uczniów klasy VA. Zajęcia prowadziłam bezpłatnie w ramach swojego 40-godzinnego czasu pracy. W czasie trwania programu uczestniczyłam w dwóch wartościowych szkoleniach, jakie zapewniali organizatorzy: pierwsze odbyło się już w sierpniu, przed rozpoczęciem roku szkolnego, uczestniczyła w nim również moja koleżanka-Dominika Dzięgielewska. W porozumieniu z Panią Dyrektor organizatorzy zorganizowali to 8-godzinne szkolenie w niezwykle urokliwym miejscu, jakim jest nasz Supraśl, a dokładniej w naszej szkole, do której zaproszono innych 10 nauczycieli ze szkół województwa podlaskiego i warmińsko-mazurskiego uczestniczących w tegorocznej edycji programu #SuperKoderzy. Warto podkreślić, że do programu zakwalifikowało się tylko 135 szkół z całej Polski tylko i wyłącznie na podstawie przygotowanego 30-sekundowego filmu. Warto wspomnieć, że na 1 miejsce przypadało 3 szkoły. W grudniu ponownie zostałam zaproszona na szkolenie, tym razem do Warszawy, gdzie w nowocześnie wyposażonej pracowni Fab Lab zgłębiałam kolejne tajniki programowania w programie Scratch i Lofi Blocks oraz odkrywałam nowe możliwości technologiczne np. drukowanie 3D elementów użytkowych. Z obydwu szkoleń wróciłam z głową pełną pomysłów na zajęcia oraz pomocami i gadżetami do programu.

IMAG0193Naukę programowania i robotyki rozpoczęliśmy od poznania programu Scratch, w którym w przyjemny i dosyć intuicyjny sposób można tworzyć efektowne gry. Na parapecie pracowni komputerowej czekały na uczniów tajemnicze skrzyneczki ze sklejki (6 szt.). Jaką zawartość kryły? Wkrótce przekonali się o tym uczestnicy zajęć. Wielką niespodzianką okazały się drobne prezenty, które otrzymali uczniowie od firmy Orange: koszulki #SuperKoderów, smycze, długopisy, trójwymiarowe linijki, podkładki pod myszy i notatniki, do skrupulatnego notowania pomysłów na nowe gry oczywiście.IMAG0274

Po 8 godzinach programowania w Scratchu otworzyliśmy nasze magiczne skrzyneczki-uczniowie zostali podzieleni na 2-3-osobowe zespoły zadaniowe i przystąpili do składania robotów. Od tego momentu stawałam się coraz mniej potrzebna ;-). Uczniowie w ciszy i skupieniu lub w kontrolowanym rozgardiaszu ze śrubokrętami w rękach wnikliwie analizowali elektroniczne instrukcje montażu pojazdu jeżdżącego, skręcali, rozkręcali i wyłamywali kolejne elementy robota wycięte na ploterze, dzielili się swoja wiedzą i IMAG0596świeżo zdobytym doświadczeniem. Na czas ferii roboty zamieszkały z uczniami w ich domach, uczniowie otrzymali zadanie do wykonania-dokończyć montaż Lofi Robotów oraz uruchomić je pisząc swój pierwszy program w darmowej aplikacji na Androida. Jakież było moje zdziwienie, kiedy po powrocie wszystkie roboty były skręcone w całości i sparowane przez moduł Bluetooth jeździły po szkolnej podłodze sterowane przez uczniów z aplikacji Lofi Blocks. Uczeń przerósł mistrza, pomyślałam! Ale to chyba naturalne w przypadku kogoś, kto z technologią w ręku właściwie się urodził. Moi uczniowie w środowisku nowinek technologicznych czują się jak ryby w wodzie, ja, mimo zamiłowania wciąż jestem tam intruzem. Mogę służyć im w tym świecie pomocą i doświadczeniem, podsuwać nowe pomysły, pobudzać ich wyobraźnię i kierować ich rozwojem w zaplanowanym kierunku.

IMAG1807Zwieńczeniem zajęć był Pierwszy Szkolny Turniej Lofi Robotów w piłkę nożną, na który zaprosiliśmy gości z zewnątrz. Swoją obecnością zaszczyciły nas Panie Dyrektor oraz dziadek jednej z uczennic. Ostatnie zajęcia, na których uczniowie rozkręcali własnoręcznie zmontowane przez siebie roboty, aby udostępnić je kolejnym klasom, IIIA i B gimnazjum upłynęły w całkowitej ciszy i zadumie. I tylko dał się gdzieś w rogu usłyszeć cichutki głos: „szkoda, że to już koniec”.

Koordynator programu-Monika Trzeszczkowska

 
logo.png
Facebook
Kronika
  • 2018 (195)
  • 2017 (249)
  • 2016 (233)
  • 2015 (199)
  • 2014 (193)
  • 2013 (131)